Ինքնակրթություն

Աստղերն են մեղավոր․ Ջոն Գրին

Վեպը քաղցկեղով հիվանդ մի աղջկա մասին է, ում , չնայած ուռուցքները փոքրացնող բժշկական հրաշքի շնորհիվ ևս մի քանի տարի կյանք է պարգևում , բայց․․․միևնույնն է , անբուժելի հիվանդը մահանում է․․․․Սակայն , երբ Օգոստոս Ուոթերս անունով շրջադարձային պայծառ կերպարը հանկարծակի հայտնվում է հերոսուհու՝ Հեյզել Գրեյսի կանքում, նրա համար բացվում է կյանքի նոր էջ, որտեղ երիտասարդները միասին ապրում են զվարճալի, հուզիչ և ողբերգական սեր։

Մեջբերում գրքից․

Հուսահատ և մենավոր ճոճանակը սիրառատ և ջերմ ճջախ է փնտրում։ Այս ճաճանակը ձեր երեխաներին քնքուշ և ապահով կծանոթացնի կյանքի վերելքներին և վայրէջքներին, ինչպես նաև կսովորեցնի կյանքի ամենակարևոր դասը․ կապ չունի , թե ինչքան ուժեղ ես հրվում ու ինչքան բարձր ես ելնում, միևնույնն է՝ գլխիցդ վեր չես թռչի։

Ցավը պահանջում է, որ իրեն զգան,- մեջբերում «Արքայական վշտից»։

Մարտի քսանինը ծառերի օրն է։Եկե՛ք գրկախառնվենք բոլոր ծառերի հետ ու տորթ ուտենք։

Քո տունն այնտեղ է, որտեղ սիրտդ է։

Իրական սերը ծնվում է ծանր ժամանակներում։

Ինքնակրթություն

«Ջոնաթան Լիվինգսթոն անունով ճայը»․ Ռիչարդ Բախ

«Ջոնաթան Լիվինգստոն անունով ճայը» ամերիկացի գրող Ռիչարդ Բախի նովելն է՝ հրատարակված 1970 թվականին։ Ստեղծագործությունը մի ճայի մասին է, որը սովորում էր կյանքն ու թռիչքը և ձգտում ինքնակատարելագործման։ Ճայը, որը ձանձրացել էր սնունդից և ամենօրյա վեճերից։ Տարված թռչելու կրքով՝ նա տրամադրվում է սովորել թռիչքի մասին ամեն անհնարը, ի վերջո համակերպվելով երամից արտաքսվելու անխուսափելիությանը։

Այս անգամ ընթերցանության համար ես ընտրել էի այլընտրանքային ճանապարհ․ փորձելով համատեղել ընթերցանությունս և ամենօրյա աշխատանքներս , այսօր ես լսեցի Ռ․ Բախի ստեղծագործությունը։

Ամբողջական գիրքը 

Մասնակի (MP3 ֆորմատով) 

Բարի մտադրությունները մոռացված են, սրընթաց, փոթորկոտ հողմով քշված֊տարված։ Բայց Ջոնաթանը խախտելով քիչ առաջ ինքն իրեն տված խոստումը՝ խղճի խայթ չէր զգում։ Նման խոստումները կապանք են այն ճայերի համար, որոնց ճակատագիրը շարքային լինելն է։ Նրանց համար, ովքեր ձգտում են գիտելիքների և արդեն մեկ անգամ հասել են կատարելության, նման բաները նշանակություն չունեն։

«Երբ նրանք լսեն այդ լուրը,— Պոռթկման մասին մտածեց նա,— երջանկությունից կխենթանան։ Ինչքան լիարժեք կլինի կյանքն այժմ։ Ափի և ձկնորսանավերի արանքում ծուլորեն թրև գալու փոխարեն իմանալ կյանքի իմաստը։ Մենք վերջ կտանք տգիտությանը, մենք կդառնանք այնպիսի արարածներ, որոնց մատչելի կլինեն վարպետությունը եւ կատարելությունը։ Մենք կդառնանք ազատ։ Մենք կսովորենք թռչել»։

Ապագան ափեափ լեցուն էր և այնքա՛ն գրավիչ բան էր խոստանամ։

Բայց ինձ մեծարանք պետք չէ։ Ես չեմ ուզում առաջնորդ լինել։ Ես միայն ցանկանում եմ նրանց հետ կիսել այն, ինչ սովորել եմ, նրանց ցույց տալ, թե ինչպիսի հեռուներ են բացվում մեր առջև»։ 

— Ջոնաթան Լիվինգսթո՛ն, — ասաց Տոհմավագը,— դուրս արի կենտրոն։ Դու ցեղակիցներիդ առջև քեզ Անարգանքով պսակեցիր։

Նրան կարծես փայտով հարվածեցին։ Ծնկները թուլացան, փետուրները կախ ընկան, ականջներն սկսեցին զրնգալ։ Անարգանքի՞ շրջան։ Չի կարող պատահել։ Պոռթկո՞ւմ։ Նրանք չեն հասկացել։ Նրանք սխալվե՜լ են, նրանք սխալվել են։

Ժայռերից բազմաթիվ մղոններ հեռու էր թռչում։ Եվ միայնությունը չէր, որ տանջում էր նրան, այլ՝ որ ճայերը չցանկացան հավատալ թռիչքի երջանկությանը, չուզեցին բացել աչքերը և տեսնել։

Նա երջանիկ էր միայն այն հույսով, որ երբևէ սովորածը կիսելու է Երամի հետ։ Նա սովորեց թռչել և չէր ափսոսում այն գինը, որ վճարել էր դրա համար։ Ջոնաթանը հասկացավ, թե ինչու է այդքան կարճ ճայերի կյանքը, նրանց կրծում է ձանձրույթը, վախը, չարությունը, բայց նա մոռացավ ձանձրույթը, վախը, չարությունը և երկար ու երջանիկ կյանքով ապրեց։

— Ջոնաթա՛ն, դու մոտենում ես երկնքին, երբ մոտենում ես բացարձակ արագությանը։ Դա չի նշանակում որ պետք է թռչես ժամում հազար կամ միլիոն արագությամբ, կամ թե սովորես թոչել լույսի արագությամբ։ Որովհետև յուրաքանչյուր թիվ սահման է, իսկ կատարելությունը սահմաններ չունի։ Բացարձակ արագության հասնելը, որդի՛ս, նշանակում է հայտնվել այնտեղ։

Ուզածդ տարածությունը ուզածդ պահին կարելի է թռչել, մնում է միայն ցանկանալ,— ասաց Տոհմավագը։ ֊ Ես եղել եմ ամենուր և ամեն տեղ, ուր թափանցել է միտքս,— նա նայում էր ծովի հարթությանը։ ֊ Տարօրինակ է, ճայերը, որոնք հանուն ճանապարհորդության մերժում են կատարելությունը, ոչ մի տեղ չեն թռչում, ո՞ւր կարոդ են հասնել այդ մլուլ տվողները։ Իսկ նրանք, ովքեր հրաժարվում են ճանապարհորդելուց, հանուն կատարելության, երկնաքարերի նման սավառնում են տիեզերքով մեկ։ Հիշի՛ր, Ջոնաթա՛ն, երկինքը որոշակի տեղ կամ ժամանակ չէ, որովհետև ոչ տեղը, ո՛չ ժամանակը իմաստ չունեն։ 

 Ջոնաթա՛ն,— ասաց, և դրանք նրա վերջին բառերն էին,— աշխատիր հասկանալ, թե ինչ է սերը։

 Սա՛լի, ինչպե՞ս չես ամաչում,— կշտամբանքով բացականչեց Ջոնաթանը,— մի՞թե կարելի է նման հիմար բաներ ասել։ Ամեն օր ինչո՞վ ենք զբաղված մենք։ Եթե մեր բարեկամությունը կախված է միայն պայմանականություններից, ինչպիսին տարածությունն ու ժամանակն են, նշանակում է մենք ինքներս խորտակում ենք մեր եղբայրությունը, այն պահին, երբ հնարավորություն ունենք հաղթահարել ժամանակն ու տարածությունը։ Բայց հաղթահարելով տարածությունը՝ միակ բանը, ինչից հեռանում ենք՝ Այստեղն է։ Իսկ հաղթահարելով ժամանակը՝ մենք հեռանում ենք միայն Այժմ։ Մի՞թե կարծում ես, որ մենք չենք կարող մեկ֊երկու անգամ ինչ֊որ տեղ հանդիպել այն միջանկյալ հատվածում, որ կոչվում է Այստեղ և Այժմ։

 Իրականում մեզնից յուրաքանչյուրը մարմնավորում է Մեծ Ճայի գաղափարը՝ համապարփակ ազատության գաղափարը, թռիչքի ճշգրտությունը ևս մի քայլ է, որ մեզ մոտեցնում է մեր իսկական էության արտահայտմանը,— երեկոները ափին կանգնած՝ ասում էր Ջոնաթանը,— մեզ համար ոչ մի խոչընդոտ չպետք է գոյություն ունենա։ Ահա թե ինչու ենք ձգտում տիրապետել և բարձր արագություններին, և՛ փոքր արագություններին, և՛ բարձրագույն սավառնորդության թռիչքաձևերին…

Հիշո՞ւմ ես, մենք խոսում էինք, որ մարմինը ոչ այլ ինչ է, քան միտք…

— Է՜խ, Ֆլե՛տչ։ Դու չպետք է սիրես թռչունների խելագար երամը։ Դու ամենևին էլ պարտավոր չես չարիքին և ատելությանը սիրով հատուցել։ Դու պարտավոր ես մարզվել և այդ թռչուններից յուրաքանչյուրի մեջ տեսնել իսկապես բարի ճային, ապա օգնես նրանց՝ իրենց մեջ տեսնելու հենց նույն ճային։ Ահա թե որն է սերը։ Հետաքրքիր է, վերջապես ե՞րբ ես հասկանալու այդ բանը։

 Մեծ ճայի միակ Որդին, այո՞։ ֊ Ջոնաթանը հառաչեց, նայեց ծովին։ ֊ Այլևս քեզ պետք չեմ։ Շարունակիր ինքդ քեզ որոնել, ահա թե ինչ է պետք քեզ։ Աշխատիր ամեն օր գոնե մի քայլ մոտենալ իսկական, ամենազոր Ֆլետչերին։ Նա է քո դաստիարակը։ Դու պետք է սովորես հասկանալ նրան և կատարել այն, ինչ քեզ կթելադրի։

Մի ակնթարթ անց Ջոնաթանի մարմինը ցնցվեց, շողշողաց ինչ֊որ հեքիաթային լույսով և սկսեց տարրալուծվել օդի մեջ։

— Թույլ չտաս նրանց իմ մասին դատարկ բաներ խոսել, թույլ չտաս ինձնից աստված սարքել, լա՞վ, Ֆլե՛տչ։ Ես ճայ եմ։ Ես սիրում եմ թռչել, գուցե…

— Ջոնաթա՛ն։

— Խեղճ Ֆլետչ։ Մի հավատա աչքերիդ։ Նրանք միայն խոչընդոտներն են տեսնում։ Տեսնել՝ նշանակում է հասկանալ, ըմբռնիր այն, ինչ արդեն գիտես և կսովորես թռչել։

Փայլատակումը խունացավ, Ջոնաթանը լուծվեց երկնքի անհունի մեջ։

Քիչ անց Ֆլետչերն իրեն ստիպեց օդ բարձրանալ և ներկայանալ դեռևս բոլորովին խակ նորեկների խմբին որոնք անհամբերությամբ սպասում էին առաջին դասին։

— Նախ և առաջ,— դանդաղ ասաց նա,— դուք պարտավոր եք հասկանալ, որ ճայն անսահմանափակ ազատության գաղափարի մարմնացումն է, Մեծ Ճայի կերպարի մարմնացումը և ձեր ողջ մարմինը, մի թևի ծայրից մինչև մյուսի ծայրը, ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ձեր միտքը։

Ջահել ճայերը չարաճճիությամբ նայում էին նրան. «Դե՛, դե՛, բարեկամ, ֊ մտածում էին նրանք,— այդ խոսքերը հազիվ թե օգնեն մահվան օղակ կատարելու»։

Ֆլետչերը հառաչեց։

— Հը՜մ։ Այո՛… Ուրեմն այսպես,— ասաց նա քննադատական հայացքով զննելով նրանց։ ֊ Եկեք սկսենք հորիզոնական թռիչքից։

Այս բառերն արտասանելուց հետո Ֆլետչերն իսկապես հասկացավ, որ Ջոնաթանի մեջ նույնքան անսովոր բան կար, որքան իր մեջ։

«Սահման գոյություն չունի՞, Ջոնաթան,— մտածեց նա։ ֊ Դե ինչ, այդ դեպքում հեռու չէ այն պահը, երբ ամպերի միջից դուրս կլողամ քո ափերի մոտ և քեզ թռիչքի մի քանի նոր ձևեր ցույց կտամ»։

Եվ չնայած Ֆլետչերն աշխատում էր պահանջվող խստությամբ նայել իր աշակերտներին, հանկարծ նրանց բոլորին տեսավ այնպիսին, ինչպիսին իրականում նրանք կային ֊ տեսավ մեկ ակնթարթ, բայց այդ ակնթարթում ոչ միայն հավանեց, այլև սիրեց բոլորին։ «Սահման գոյություն չունի՞, Ջոնաթան»,— ժպտալով մտածեց նա և սլացավ գիտելիքներին հետապնդելու։

Հեքիաթներ, Թարգմանություններ, Ինքնակրթություն

Մեկ րոպեից, մայրի՛կ. Է․Խ․Բենջամին

Մայրիկը թխվածքաբլիթներ էր թխում և հանկարծ ասաց․

-Երևում է` շուտով անձրև է գալու, Ռոռի՛, եղիր բարի, վազիր բակ և  պարանից հավաքիր լվացքը։

-Մեկ րոպե , մայրի՛կ, -պատասխանեց դինոզավրիկ Ռոռին։ Նա շատ զբաղված էր. համտեսում  էր մայրիկի պատրաստած թխվածքաբլիթները։

Տասնհինգ րոպե անց տեղաց հորդառատ անձրև։ Ամբողջ լվացքը թրջվեց, և մայրիկը հուսահատ  բացականչեց․

-Ա՜յ-ա՜յ-ա՜յ, Ռոռի՛․․․

Հայրիկը  աշխատում էր ավտոտնակում:

— Լավություն արա՛ , Ռոռի՛, վազիր կրպակ և բեր  այսօրվա լրագիրը։

-Մի քանի րոպեից, հայրի՜կ, — նա զբաղված էր․ խաղում էր գնդակով։

Կես ժամ անց Ռոռին եկավ կրպակ հայրիկի համար լրագիր գնելու, բայց կրպակն արդեն փակ էր։

Դինան՝ Ռոռիի ավագ քույրը , կատարում էր տնային հանձնարարությունները և խնդրեց եղբորը, որ վերջինս  փակի լոգարանի  ծորակը։

-Մեկ   րոպե,- բղավեց Ռոռին։ Նա շատ զբաղված էր․ մուլտֆիլմ էր դիտում։

Տասը րոպե անց ամբողջ լոգարանը լցված էր ջրով, և հոսում էր դեպի ննջարանները։

— Օ՜յ, Ռոռի՛․․․

Դպրոցի ճանապարհին կար խաղալիքների խանութ, որի առաջ կանգ առավ Ռոռին մի առավոտ․

-Գնանք, արագացրու՛,- անհանգստացած ասաց Ռոռի ընկեր Տոշան,- կուշանանք, շտապի՛ր։

-Մի քանի րոպեից,- ասաց Ռոռին։ Նա զբաղված էր․ հիանում էր խաղալիքներով։

Դասարանում ուսուցիչը նկատողություն արեց Տոշային և Ռոռիին ուշացման համար։

-Եվ այս ամենը քո պատճառով,- սրտնեղած ասաց Տոշան։

Ռոռիի այս պահվածքն արդեն անհանգստացնում էր ծնողներին։

-Նա միշտ աշխատանքը թողնում է հետոյին,- նեղված ասաց հայրիկը։

-Եվ միշտ ուշանում է,- լրացրեց մայրիկը։

-Նրա պահվածքը անտանելի է,- ավելացրեց քույրը։

Եվ ընտանիքը որոշեց պատժել Ռոռիին։

          Ռոռին ամբողջ օրը բակում  ֆուտբոլ էր խաղացել և շատ էր սովածացել։

-Մայրի՛կ, ինձ համար ինչ-որ համեղ  բան պատրաստիր, քաղցած եմ։

-Մեկ  րոպեից, Ռոռի՛,- և շարունակեց հեռուստացույց դիտել։

Ռոռին ստիպված եղավ   օրը քաղցած անցկացնել մինչև ընթրիք։

       Ռոռին որոշել էր ընկերների հետ գնալ հեծանվավարության , բայց անիվը ծակվել էր և նորոգել էր պետք․

-Հայրի՛կ, օգնիր նորոգեմ անիվը։

-Մի րոպե , Ռոռիի՛,- ասաց հայրիկը՝  շարունակելով  կարդալ նորությունները։

Ընկերները գնացին ՝ չսպասելով Ռոռիին․ որքա՜ն վիրավորական էր նրա համար։

        Ռոռին պետքարան ուներ և շատ շտապ, իսկ լոգասենյակում փակվել էր քույրը․

-Դինա, դուրս արի՜, խնդրում եմ։

-Հիմա , Ռոռի, — ասաց քույրը՝  շարունակելով  իր լոգանքն ընդունել։

Ռոռին ստիպված եղավ երկա՜ր սպասել․․․ Ի վերջո լաց եղավ և ասաց

․-Ինչու՞ եմ  ստիպված լինում ամենինչի համար  այսքան սպասել։

-Հիմա դու կհասկանաս մեզ, — պատասխանեց մայրիկը։

    Մայրիկը նրան նվիրեց ժամացույց։ Ռոռին ուշադրությամբ հետևեց , թե ինչպես  վայրկյանաչափը մեկ ամբողջական  պտույտ կատարեց ժամացույցի շրջանում  և ազդարարեց , որ լրացավ մեկ րոպեն։

-Փաստորեն, մեկ րոպեն այսքան քի՞չ է ։ Ափսոս , որ առաջ ես չգիտեի ժամանակի արժեքը։

— Ցույց կտա՞ս քո նոր ժամացույցը,- ասաց Դինան։

-Մի   րո՜․․․,- խոսքը սկսեց Ռոռին և անմիջապես էլ լռեց,- ահա՛, խնդրեմ, նայի՛ր,- ժպիտով պատասխանեց Ռոռին։

Հեքիաթներ, Թարգմանություններ, Ինքնակրթություն

Մեծահոգի ծառը․ Շել Սիլվերշտեյն

Մեծահոգի ծառը

Նկարագրություն

Փոքրիկ տղան և Խնձորենին․․․

Նրանց հարաբերությունների հուզիչ պատմությունն է նկարագրված այս գրքում : Մանկուց մինչև ծերություն, խնձորի ծառը օգնում է տղային, կատարում է իր բոլոր ցանկությունները և ուրախ է դրանով: Եվ ի՞նչ է դրա դիմաց ստանում։ Դժբախտաբար, ոչի՛նչ: Բայց արդյո՞ք դա կարևոր է: Ի վերջո, Խնձորենին պարզապես սիրում է տղային: Բոլոր տարիքի ընթերցողների համար այս տխուր պատմությունը պատմել և միայն սև ու սպիտակ գույներով նկարել է Շել Սիլվերշտեյն անունով արտառոց տղամարդը:

Անտառում ապրում էր  մի Խնձորենի․․․ և նա սիրում էր մի փոքրիկ տղայի, ով յուրաքանչյուր օր գալիս  էր  իր մոտ, հավաքում էր ծառի տերևները և  հյուսում ծաղկեպսակ, որպեսզի դառնա Անտառի Թագավոր։  Տղան հաճախ էր բարձրանում ծառի ճյուղերին, ճոճվում էր, խնձոր ուտում․․․Նրանք նույնիսկ պահմտոցի էին խաղում ․․․Իսկ խաղից հետո փոքրիկը քնում էր Խնձորենու ստվերում։

Տղան շատ էր սիրում Խնձորենուն, իսկ Խնձորենին միայն երջանիկ էր։

Բայց անցավ ժամանակ, տղան մեծացավ, իսկ ծառը սկսեց հաճախ միայնակ մնալ։

Եվ ահա մի անգամ տղան այցելեց Խնձորենուն և վերջինս ասաց․

-Արի՛ այստեղ, տղա՛ս, ցատկիր ճյուղերիս վրա, համտեսիր իմ խնձորներից, խաղա  իմ ստվերում և դու կլինես երջանիկ։

-Ես արդեն շատ մեծ եմ, որպեսզի բարձրանամ ծառ և ճոճովեմ ճյուղերիդ,- պատասխանեց տղան,- ինձ հիմա անհրաժեշտ են  գնել այնպիսի  բաներ, որից ես հաճույք կստանամ։ Ինձ անհրաժեշտ  է գումար, կարո՞ ղ ես  գումարով օգնել։

-Ներիր, բայց ես գումար չունեմ, — պատասխանեց Խնձորենին,- սակայն կարող ես հավաքել իմ խնձորները  և քաղաքում վաճառել։ Փոխարենը կվաստակես գումար և կլինես երջանիկ։

Տղան անմիջապես անցավ գործի՝ բարձրանալով  ծառը  հավաքեց բոլոր խնձորները ու հեռացավ ։  Իսկ Խնձորենին երջանիկ էր, որ կարողացավ օգնել իր ընկերոջը։

Այս ամենից հետո տղան բավական երկար ժամանակ չէր այցելում Խնձորենուն, իսկ  ծառը տխրում էր և սպասում․․․

Մի օր տղան վերադարձավ ։ Տղային տեսնելով ծառը սկսեց հուզմունքից դողալ և ասաց․

-Արի՛ այստեղ, առաջվա նման խաղա ինձ հետ և դու կլինես երջանիկ։

— Ես շա՜տ զբաղված եմ , որպեսզի խաղամ քեզ հետ,- կտրուկ պատասխանեց տղան,- ինձ հիմա անհրաժեշտ է տաք տուն, ուզում եմ ունենալ կին և երեխաներ, իսկ դրա համար ինձ անհրաժեշտ է տուն։ Կարո՞ղ ես ինձ տուն տալ։

-Ես տուն չունեմ, իմ  տունն անտառն է ,  բայց փոխարենը կարող ես կտրել իմ ճյուղերը և պատրաստել տուն։

Տղան այդպես էլ արեց, իսկ ծառը միայն երջանիկ էր, որ կարողացավ օգնել ընկերոջը։

Որոշ ժամանակ անց տղան նորից հայտնվեց։  Նրան տեսնելով` Խնձորենին այնքան երջանիկ էր, որ հուզմունքը զսպելով, հազիվ արտաբերեց․

-Արի՛ այստեղ, տղաս,  մի փոքր խաղա ինձ հետ․․․

-Ես շատ ծեր եմ և տխուր քեզ հետ խաղալու համար,- պատասխանեց տղան,- ինձ անհրաժեշտ է պատրաստել նավ և ճամփորդել հեռու, շատ հեռու, որպեսզի ինձ երջանիկ զգամ։

Խնձորենին տրամադրեց իր փայտից և երջանիկ էր, բայց այս անգամ` ոչ  այնքան։

Իսկ տղան ճամփորդեց հեռուներում , և որոշ ժաամանակ անց վերադարձավ Խնձորենու մոտ։

-Ների՛ր, տղաս,- ասաց ծառը,- ես այս անգամ ոչինչ չունեմ, որպեսզի քեզ  օգնեմ, անգամ խնձոր չունեմ, որ հյուրասիրեմ։

-Այլևս ատամներ չունեմ, չեմ կարող ուտել քո խնձորներից։

— Ես ճյուղեր էլ չունեմ, որ նստես ճյուղերիս և ճոճվես,- տխուր հառաչեց ծառը։

— Ես այժմ շատ ծեր եմ , ճոճվելու համար,- պատասխանեց տղան։

— Կներես, ես շատ կուզեի քեզ ինչ-որ բան տալ, բայց այլևս ոչինչ չունեմ,- լացակումած պատասխանեց Խնձորենին,- միայն ծեր կոճղն է  մնացել, ուրիշ ոչինչ, ների՛ր․․․

-Իսկ ինձ շատ բան պետք էլ չի, — ասաց տղան, — այժմ ինձ միայն անհրաժեշտ է խաղաղ մի անկյուն, որտեղ կնստեմ և կհանգստանամ։ Ես շատ եմ հոգնել։

-Դե ինչ, ծեր կոճղը հենց դրա համար է, նստիր կոճղիս և հանգստացիր, տղա՛ս։

Տղան այդպես էլ արեց․․․

Իսկ Խնձորենին երջանիկ էր, որ այս անգամ էլ կարողացավ օգնել իր ընկերոջը․․․

Հեղինակ ՝ Շել Սիլվերշտեյն

Թարգմանեց Մելինե Սիմոնյանը

Աղբյուրը՝ https://mel.fm/knigi/8547260-new_books

Հեքիաթներ, Թարգմանություններ, Ինքնակրթություն

Ինչպես մի անգամ Ցերեկն ու Գիշերը վիճեցին․․․Ելենա Լեմեշ

     Ցերեկն ու Գիշերը հերթափոխում էին միմյանց և ամեն անգամ հանդիպելիս հարցնում էին , թե ո՞վ է նրանցից կարևորը։

-Իհարկե՛ ես,- ասում էր Ցերեկը,- երբ ես հայտնվում եմ , մարդիկ անցնում են իրենց գործերին։ Իմ շնորհիվ երեխաները սովորում են շատ բաներ դպրոցում և մանկապարտեզներում, հաճախում են կինոներ և թատրոններ, նկարում են, կոնֆետներ ուտում, զվարճանում զբոսայգիներում։

Այս ամենի մասին սկսեց մտածել Գիշերը։ Իսկ գուցե ճի՞շտ կլիներ, եթե ինքը չհայտնվեր։ Չէ՞ որ,  գիշերը և՛ մեծերը, և՛ փոքրերը քնում են , և ամենահետաքրքիրը նրանց հետ, որ կատարվում է, դա երազներն են։  Իսկ երազը, դա մուլտֆիլմ չէ։ Մուլտֆիլմները ավելի հետաքրքիր են։

Որոշելով, որ  մարդկանց համար առանց իրեն  ավելի լավ կլինի , մի անգամ Գիշերը չեկավ հերթափոխելու Ցերեկին։

Եվ ահա սկսվեց տոնը։ Երեխաներին  այլևս հարկավոր չէր հագնել իրենց գիշերազգեսները և լվանալ ատամները, առավել ևս պառկել քնելու, քանի որ դրսում շողում էր պայծառ արևը և անդադար երգում էին թռչունները։ Ծնողները որոշեցին, որ պետք է երեխաներին ճանապարհեն դպրոց և իրենք էլ գնան աշխատանքի։ Փոքրերին ուղարկում էին մանկապարտեզ, խանութները չէին փակվում, ոչինչ կանգ չէր առնում։ Շարունակվում էր անվերջանալի օրը։

Եվ ահա այն ժամանակ, երբ պետք է գար հաջորդ օրը, և բոլորը հոգու խորքում երազում էին քնել ու մի քիչ հանգստանալ, Գիշերը չէր գալիս։ Կարուսելները, աշխատանքը , դասերը, ուրախությունն ու մուլտֆիլմները պտտվում էին նորից ու նորից։ Սակայն, չգիտես ինչու,  ոչ ոք ուրախ չէր։ Մեծերը միայն զարմանում էին, թե այս ի՜նչ երկար օր է և ինչու՞ չի ավարտվում։

Իսկ փոքրիկները սկսել էին կամակորություններ անել, հաճախ լացել,աչքերը հոգնած էին , իսկ վառ օրվա արևը նրանց թույլ չէր տալիս քնել։ Ոչ ոք ուրախ չէր այդ անվերջությանը։

Բոլորը անհամբեր սպասում էին խաղաղ  երեկոներին և  մութ կեսգիշերին։ Միայն թե Գիշերը չէր շտապում հայտնվել։ Նրան այնքան հետաքրքիր էր հետևել մարդկանց անվերջանալի իրադարձություններին, որ որոշել էր այլևս դուրս չգալ Երկիր մոլորակի վրա։

Բայց հանկարծ Փոքրիկ Աստղը ասաց․

-Նայի՛ր, Գիշեր, ինչ է նկարել փոքրիկ տղան, նստած պատուհանին մոտ։  Այդ ես եմ՝ Փոքրիկ Աստղը, նստած քո սև թիկնոցի վրա։

Եվ իսկապես, տղան  հոգոց հանելով նկարում էր մութ երկինք և  աստղեր։

        -Ինչի՞ մասին ես մտածում , տղա՛,- հարցրեց Աստղիկը։

     — Գիշերային երկնքի և աստղերի մասին,- պատասխանեց տղան, — ահա մի քանի օր է, ինչ Գիշերը չի գալիս մեզ մոտ։ Իսկ ես այնքան էի սիրում հետևել աստղազարդ երկնքին, լսել մայրիկիս պատմած գիշերային հեքիաթները և կատվիս՝ Մուրզիկի հետ քնել անկողնումս։ Միթե՞ գիշերը չի տեսնում , թե մենք որքան  տխուր ենք առանց նրա։

    Ամաչեց Գիշերը, և դուրս գալով իր թաքստոցից բոլորին պարգևեց անուշ և խաղաղ քուն։ Իսկ այն փոքրիկին, ով ամենից շատն էր իրեն կարոտել , նվիրեց ամենաբարի երազը, որտեղ նա հեծել էր վադագույն փղիկին․ խաղում էր ամենազվարճալի կապիկների հետ և լողում էր ամենափայլուն աստղի հետ։ Չէ՞ որ, երազում կարող են կատարվել ամենաանիրական հրաշքները, նույնիսկ այնպիսիք, ինչպիսին չի կատարվում  մուլտֆիլմերում։

       Իսկ Ցերեկն ու Գիշերը այլևս չէին վիճում, քանզի գիտեին, որ երկուն էլ անփոխարինելի են , նրանց սպասում են և՛ մեծերը, և՛ փոքրիկները։

Հեղինակ՝ Ելենա Լեմեշ

Թարգմանեց Մելինե Սիմոնայնը

Աղբյուրը՝ http://www.fun-edu.ru/poleznye-materialy/skazka-na-noch-4/

Հեքիաթներ, Թարգմանություններ, Ինքնակրթություն

Գիտե՞ս, թե քեզ որքան եմ սիրում․․․Սեմ ՄաքԲրատի

Անչափ բարի և հետաքրքիր հեքիաթ քնից առաջ ․

Նկարագրություն․

Գիտե՞ք, թե որքան ուժեղ կարող է լինել սերը: Ըստ Ձեզ՝ կարո՞ղ է չափվել սերը: Հնարավո՞ր է բառերով նկարագրել բոլոր այն զգացողությունները, որոնք գերակշռում են , երբ մենք ամուր և գորովալից գրկում ենք մեր երեխաներին: Մենք ուրախ ենք ասել, թե որքան ենք սիրում նրանց , բայց սերը չափելը այնքան էլ հեշտ չէ: Այսպես են խոսում փոքրիկ Նապաստակն ու մեծը ՝ փորձելով չափել իրենց սերը :

Իռլանդացի գրող Սեմ ՄաքԲրատիի գիրքը առաջին անգամ լույս է տեսել ավելի քան 16 տարի առաջ և թարգմանվել 37 լեզուներով: Այս հեքիաթը ՝ բարի և հասարակ, կարծես ստեղծված է, որպեսզի այն կարդան քնելուց առաջ: Սա գիրք է երեխաների և նրանց ծնողների համար, թոռնիկների, տատիկների և պապիկների, երիտասարդ սիրահարների համար՝ բոլոր նրանց համար, ովքեր սիրում են:

Գիտե՞ս, թե քեզ որքան եմ սիրում․․․

Եկավ քնելու ժամը, և փոքրիկ Նապաստակը ամու՜ր-ամուր բռնեց մեծ Նապաստակի ականջներից և ձգեց իրեն՝ համոզվելու համար, որ  լսում է․

-Գիտե՞ս, թե ես քեզ որքա՜ն եմ սիրում։

-Իհարկե ո՛չ, փոքրիկս, որտեղի՞ց իմանամ։

-Ես սիրում եմ քեզ, ա՜յ այսքան,- ու փոքրիկ Նապաստակը լայն բացեց թաթիկները։

-Իսկ ես քեզ՝ ա՜յ այսքան,- և երկարացրեց թաթերը մայր Նապաստակը։

«ՈՒ՛խ, ինչ հիանալի է»,-մտածեց փոքրիկը։

-Էդ դեպքում, ես քեզ սիրում եմ ա՜յ այսքան,- և սկսեց ձգվել դեպի վեր որքան կարող էր։

-Իսկ ես քեզ՝ ա՜յ այսքան,- և  տեղում ձգվեց բարձրահասակ մայր Նապաստակը։

«Օօօ՜, այսքան բարձր, երանի ես էլ կարողանայի այսքան  ձգվել»։

Այնուհետև փոքրիկ Նապաստակը կռահեց , թե ինչպես  կարելի է մայրիկին արտահայտի իր սերը․

Նա հենվեց առջևի թաթերի վրա, իսկ ետևիները բարձրացրեց դեպի վեր․

 -Ես քեզ սիրում եմ  մինչև ոտնաթաթերիս ծայրը։

-Ես ևս սիրում եմ քեզ մինչև  քո ոտնաթաթերի  ծայրը, -և գրկելով փոքրիկին բարձրցրեց որքան կարող էր դեպի վեր։

— Դե, ուրեմն …  ես քեզ սիրում եմ … գիտե՞ս, թե որքան… այսքան, — և փոքրիկ նապաստակը մի քանի անգամ պտույտներ արեց ու ցատկեց դեպի վեր՝ որքան կարող էր բարձր:

— Եվ ես եմ քեզ  այդքան սիրում, — մեծ Նապաստակը ժպտաց և բարձր ցատկեց տեղում,  այնքան, որ ականջները հասան  ծառի ճյուղերին:

«Այ սա ցա՜տկ էր, — մտածեց փոքրիկ նապաստակը,- երանի ես էլ  կարողանայի այդպես ցատկել»:

— Ես քեզ սիրում եմ շատ հեռու, այս ճանապարհից շա՜տ հեռու, ինչպես մեզնից  հեռու է ա՜յն գետը :

— Եվ ես – ինչպե՛ս մինչև  գետը  և ա՜յն բլուրները…

«Ինչքա՞ն», — մտածեց փոքրիկ Նապաստակը  կիսաքնած։ Այլևս  ոչինչ նրա մտքով չէր անցնում։

 Թփերից վերև, երևում էր միայն մութ երկինքը։ Երկնքից այն կողմ այլևս ոչինչ չկա։

-Ես սիրում եմ քեզ  մինչև  լուսին, — շշնջաց փոքրիկ Նապաստակը և փակեց աչքերը:

«Այ քեզ բան, այդքան  շա՞տ…»,- Մեծ նապաստակը նրան գրկելով  դրեց տերևներից պատրաստած  անկողնում:

Ինքն էլ տեղավորվեց  փոքրիկի կողքին, համբուրեց և  կամանցուկ ականջին շշնջաց.

«Եվ ես քեզ սիրում եմ մինչև  լուսին և դեպի ետ»:

Հեղինակ՝ Սեմ ՄաքԲրատի

Թարմանեց Մելինե Սիմոնյանը

Աղբյուրը՝ https://liwli.ru/creativity/znaesh-kak-ya-tebya-lyublyu-samaya-milaya-skazka-sema-makbratni/

Ինքնակրթություն

Սիրել և աշխատել (Lieben und arbeiten)

Սիրել և աշխատել (Lieben und arbeiten)

Դոկտոր Ֆրեյդն արդեն ծեր էր, երբ նրան այսպիսի հարց տվեցին.

-Կյանքում ի՞նչն է պետք լավ անել: Եվ ընդհանրապես՝ ի՞նչ է պետք անել ֆիզիկապես և հոգեպես առողջ լինելու համար:

-Lieben und arbeiten,- կտրուկ, ծերունավարի պատասխանեց Ֆրեյդը:

Իհարկե, բոլորն ակնկալում էին, որ դոկտորը լուրջ փաստարկներ կներկայացնի հոգեվերլուծության կարևորության, անգիտակցականի մեջ խորանալու մասին, կսովորեցնի վերլուծել սեփական թաքնված էրոտիկ ցանկությունները և խորհուրդ կտա ուսումնասիրել ենթագիտակցությունը:

Իսկ նա պարզապես պատասխանեց. «Սիրել և աշխատել»: Եվ վերջ: Եթե սիրես և աշխատես լավ, ապա ստիպված չես լինի հոգեվերլուծողի մոտ բուժվել կամ գնալ հոգեբույժի մոտ: Որովհետև լավ սիրել և աշխատել կարող է միայն մտավոր և հոգեպես առողջ մարդը: Եվ դա թույլ կտա նրան առողջ մնալ:

  • Առանց պարտադրանքի ազատ աշխատանքը, որը համապատասխանում է մեր ընդունակություններին և հնարավորություն է տալիս լավ վաստակել՝  առողջության և երկարակեցության գրավականն է:
  • Ուրիշին անձնուրացորեն սիրելու կարողությունն առանց վայրի խանդի և առանց պահանջներ ներկայացնելու՝  նույնպես հոգեկան առողջության գրավական է:
  • Եթե մարդը լավ է կատարում իր աշխատանքը և բավարարվածություն է ունենում արդյունքներից և, եթե նա ամբողջ սրտով սիրում է ինչ-որ մեկին՝ նրա մոտ ամեն ինչ կարգին կլինի:

Սրանք երջանկության հիմնական բաղադրիչներն են, որոնց մասին մենք գուցե թե տեղյակ էլ չենք: Բայց այն կա: Երջանկությունն ինքդ քո և աշխարհի հետ ներդաշնակ ապրելու մեջ է: Մնացած ամեն ինչ չի կարող վնասել և ոչնչացնել, քանի դեռ մենք ի վիճակի ենք «Lieben und arbeiten», ասել է թե՝ սիրել և աշխատել լավ:

Բայց սա հեշտ տրվող հմտություն չէ, պահանջում է դժվարին ուղի, լրացուցիչ ջանքեր: Ոչ ոք չի գա և մեզ երջանիկ չի դարձնի. միայն մենք ինքներս կարող ենք դրան հասնել: Եթե սովորենք սիրել և աշխատել լավ, ասել է թե ճիշտ՝ ամեն օր ջանք գործադրելով և ինքերս մեզ վրա աշխատելով…

Աղբյուրը՝  Анна Кирьянова

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Նունե Մովսիսյանի

Ինքնակրթություն

Ընթերցում

Մեր դպրոցն աշխարհի ամենաուրախ դպրոցն է

Հեղինակ ՝ Արմինե Աբրահամյան

— Դե, ամենակարևոր բա՛նն էլ ասա…
— Ո՞րն է ամենակարևորը, Դավիթ…
— Իբր չգիտե՞ս, շնորհակալությունը… Դու իմ համար շնորհակալություն ասա, ես էլ՝ քո, մա՜մ:

Հա՛մ միասին, հա՛մ իրար համար ու իրար փոխարեն ենք ասում՝ շնորհակալ ենք, կրթահամալիր…